Pagina's

zondag 31 december 2017

Van oud naar nieuw

Dit jaar vierden we de rustigste kerst ooit. Ik lag met de griep in bed en de rest van het gezin is (volgensmij) twee dagen in hun pyjama binnen gebleven. Dat kan ook weer worden doorgestreept voor dit jaar, kerst en de griep. Tot nu toe is de rest van de familie nog fris. Er is goede hoop dat onze berg vuurwerk vanavond afgestoken gaat worden en dat ene flesje champagne leeg komt. 
De man en ik maakte ook nog plannen voor volgend jaar voor de boerderij en het land. We zijn ook maar meteen begonnen met de uitvoer. Wachten is niet onze sterkste kant.

Tot slot wil ik jullie allemaal bedanken voor weer een jaar meelezen en meeleven. Het was nogal een roerig jaar en mijn hoofd stond niet altijd naar een stukje typen. Het doet mij echt veel dat niet iedereen is afgehaakt. Ik wens jullie een mooie avond en een gelukkig, gezond, fijn, liefdevol en mooi 2018 toe. Mocht het anders lopen, laten we eerlijk zijn, zo gaat dat in het leven, wens ik jullie veerkracht, doorzettingsvermogen en moed toe om er toch nog iets van te maken. Gott nytt år!

donderdag 21 december 2017

Wat eten we?


Een van de meeste gestelde vragen in huis is `Wat eten we?' en `Wat is het toetje?'.  De vragen op zich zijn geen probleem en beantwoord ik met liefde. Na een dag school zou ik ook trek hebben en willen weten wat de pot schaft. Wat is dan het probleem? Het geheugen van mijn kinderen laat nogal te wensen over. In ieder geval wat betreft bepaalde zaken, als ik zeg dat er snoep in huis is vergeet niemand dat . Wat is nou het geval,de vraag wordt gesteld, ik geef antwoord en 10 minuten later........ 'wat eten we ook alweer?'. Laat ik niet al te moeilijk doen en rustig nogmaals antwoorden, schouderklopje voor mijzelf. Een half uur later......'wat eten we?' en vervolgens weer een half uur later als de tafel is gedekt en het eten in de pan ligt.... 'wat eten we?'. Grrrrrr.....het wordt me ook niet makkelijk gemaakt om vriendelijk te blijven .Vaak antwoord ik na de tweede keer helemaal niet meer.  Het tenenkrommende is dat alle drie mijn kinderen hier een handje van hebben (en hun vader soms ook, maar die is er alleen in het weekend, pfieuw. Elk nadeel heeft zijn voordeel ).

Voor bijna elk probleem is er natuurlijk een oplossing, zie de foto hier onder. Dat ik dat niet eerder heb bedacht. Lief, de jongste kan nog niet lezen, misschien moet ik er maar tekeningetjes bij maken. Ook nog eens leuk om te doen.
De dagen kunnen onderling nog veranderen. Soms heb je geen zin in stampot of zijn er restjes dat alles doorschuift. We zijn wel flexibel, gelukkig wel.
Meestal maak ik op dinsdag een weekmenu, zodat we op woensdag,onze boodschappendag in de stad, bijna alles kunnen kopen. Iets vergeten is geen probleem. De ieniemienie supermarkt is op loopafstand. Daar zijn alle basisboodschappen te krijgen, maar de keuze in groente en fruit is nogal beperkt. De boodschappendag is ook nog eens heel gezellig. Lief is op woensdag altijd thuis en we maken er een echt uitstapje van inclusief bezoek aan de bibliotheek en een broodje eten in het park.

Bijkomend voordeel is dat het woensdagochtend lekker rustig is in de winkels. Mijn verbazing was gisteren dus groot toen er geen plek was op de parkeerplaats en de boodschappenkarretjes allemaal bezet. WTF?! 
Oja, het is bijna kerst....

dinsdag 19 december 2017

Wat je soms denkt nodig te hebben

Gisteren bakten we pepparkakor, een soort dunne speculaasjes. Er zijn twee ovens in huis, een elektrische en een in het houtfornuis. Het liefst gebruiken we het oventje in de houtkachel, die staat in de winter toch de hele dag aan. Simpel zul je denken, toch zit het even ingewikkelder in elkaar. Het houtfornuis staat een beetje op instorten en het oventje dus ook. De bakplaat is verroest en heeft kleine gaatjes, de thermometer doet het niet en een schuif om de warmte van de oven nog enigszins een beetje te kunnen regelen ontbreekt. Niet echt handig vergeleken bij de geheel automatische elektrische oven. Dus....wat doen wij? We besluiten om de elektrische oven niet meer te gebruiken, alleen nog de hout gestookte. Kom op, een beetje avontuurlijk leven, een nieuwe uitdaging!

De 'problemen' van het houtgestookte oventje zijn vrij simpel op te lossen. We deden een stukje folie om de bakplaat en hij kan er weer even tegenaan. Momenteel zoek ik nog naar een vervanger, maar ik ben bang dat de kachel nog eerder in zijn geheel instort dan dat ik een nieuw plaatje vind. Iemand nog ideeën?

Probleem twee was dat de thermometer het niet meer doet. Hoe warm is de oven nu? Dat is snel opgelost. Steek je hand in de oven en voel of de oven lauw, warm, heet of bloedheet is. Bij een vermoeden van de laatste laat ik de kinderen even checken (grapje).

Hoe nu de temperatuur te regelen in het oventje, probleem drie. Ik durf het bijna niet te typen, maar hoe meer hout je stookt des te warmer wordt de oven. Kijk zo nu en dan in de oven hoe het gerecht vordert en je weet vanzelf of er nog extra hout op het vuur moet of niet. Geen rocket science.

Verder heeft het oventje geen timer. Die is ook niet nodig. De warmte in de oven is niet op alle plekken hetzelfde. De kant het dichtst bij het vuur is het warmst (duh) en het is dus wel slim om je gerecht regelmatig te draaien voor een egaal resultaat. Je moet wel een beetje in de buurt blijven en je aandacht en liefde erin steken.Het kleine oventje is blijkbaar ook heel goed voor mindfulness bakken. Misschien volgend jaar wel een nieuwe trend.


Nog een les die het oventje mij leerde is dat bakpapier geheel overbodig is. Waarom dat hier al Jaren gebruikt wordt? Omdat we niets op de bakplaat kunnen leggen moet alles in een ovenschaal en die vet je heel makkelijk in en is ook nog eens veel makkelijker schoon te maken dan een bakplaat. Dat ik daar nooit eerder aan gedacht heb! Weer iets wat we eigenlijk niet nodig hebben en van het boodschappenlijstje af kan. Fijn!

maandag 18 december 2017

Wit, wit, witte wereld

Vorige week zette de dooi in en werd alles al weer groen. Zaterdagochtend keek ik naar buiten, alles weer wit. De weersvoorspelling zit er nogal vaak naast. Net als een regenbui is een sneeuwbui nogal lokaal. Je weet maar nooit hoe de voorspelling precies uitpakt. In Nederland lees en hoor ik nogal wat gemopper over het witte winterweer. Ik hou er wel van.
We gingen een rondje door het bos om nog een kerstboompje te scoren. Heel decadent hebben we nu twee bomen in huis. Op bovenstaande foto ons gekapte bos. De vorige eigenaren hadden geld nodig en hebben de 10 hectare bos bij het huis aardig leeg laten halen voor de inkomsten. Als je goed kijkt zie je zoon R.die een gat aan het hakken is in het ijs van de poel. Heel lang bleven we niet in het bos, het is best fris bij min 17 buiten. 
Met dit soort weer ben ik heel blij dat ik in het dorp woon. Het liefst wilden we afgelegen in het natuurgebied, Glaskogen, wonen. Uiteindelijk zag ik dat toch niet zitten, alleen zonder de man doordeweeks. Uit ervaring, in Nederland woonden we 8 km van het dorp, weet ik hoe veel je in de auto zit als je ver van school, vriendjes en de sportclubs woont. 

Nu kunnen we met de slee naar school, naar de gymzaal en boodschappen doen bij de ieniemienie supermarkt. Dat is nog fijner dan ik had gedacht. De kinderen mopperen nog wel eens dat ze niet meer met de auto worden gebracht. Ach, arme kinders, wat hebben ze het toch slecht ;-)